2010 yapımı 'It's Kind of a Funny Story', Anna Boden ve Ryan Fleck'in yönetmenliğinde, klinik depresyon gibi ciddi bir konuyu incelikli bir mizah ve samimiyetle ele alıyor. Film, 16 yaşındaki Craig'in (Keir Gilchrist) yaşamın baskısı altında ezilip gönüllü olarak bir psikiyatri kliniğine yatışıyla başlar. Beklediğinin aksine, yetişkin servisine yerleştirilen Craig, burada hayatını değiştirecek bir dizi renkli karakterle tanışır. Özellikle Zach Galifianakis'in canlandırdığı Bobby, filmin kalbini oluşturur; görünüşte neşeli tavırlarının ardında derin yaralar taşıyan bu karakter, Craig'e hem bir yol gösterici hem de arkadaş olur. Emma Roberts'ın oynadığı Noelle ise, kendi mücadeleleri olan genç bir hasta olarak Craig'in hayatına umut ve romantik bir dokunuş getirir.

Film, akıl sağlığı sorunlarını basmakalıp yargılardan uzak, gerçekçi ve insani bir şekilde resmediyor. Kliniğin mikrokozmozunda, karakterler birbirlerinin kırılganlıklarını kabul ederek büyüme fırsatı bulur. Senaryo, depresyon ve kaygının karmaşıklığını hafife almadan, mizahı ve hüznü dengeli bir şekilde harmanlamayı başarıyor. Oyunculuk performansları oldukça güçlüdür; Gilchrist'in naif ve savunmasız portresi, Galifianakis'in beklenmedik derecede dokunaklı performansıyla tamamlanır.

'It's Kind of a Funny Story', izleyiciye hayatın zorlukları karşısında yalnız olmadığımızı ve yardım istemenin bir güç işareti olduğunu hatırlatan, sıcak ve ilham verici bir hikaye sunuyor. Görsel tarzı ve müzik seçimleriyle de dikkat çeken film, sadece bir gençlik dramı değil, her yaştan izleyiciye hitap eden evrensel temalara sahip bir yapım. Umut, bağlantı ve kişisel keşif üzerine dokunaklı bir anlatı arayan herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt.