Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kuzeyindeki Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü faşist lider, genç kız ve erkekleri bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şiddet, aşağılama ve işkence düzeni kurarlar. Film, bu yapıyı, iktidarın mutlak yozlaşması ve insan doğasının karanlık yüzünü araştırmak için bir metafor olarak kullanır.

Pasolini'nin yönetimi, izleyiciyi rahatsız etmekten asla kaçınmaz. Sadece fiziksel şiddeti değil, psikolojik tahakkümü ve bürokratik despotizmi de soğukkanlı bir mesafeyle sunar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuz otoritesi üzerine kuruludur. Görsel dil, kasıtlı olarak soğuk ve resmidir, şiddetin estetize edilmesine karşı bir duruş sergiler.

'Salò', basit bir şok filmi değildir. Faşizmin, tüketim toplumunun ve kapitalist baskının eleştirisi olarak okunabilir. Pasolini, izleyiciden bu rahatsız edici deneyimi pasif bir şekilde tüketmek yerine, sunulan vahşet üzerine düşünmesini ve toplumsal yapılardaki şiddeti sorgulamasını ister. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız ve derinlikli bir çalışmadır. Sadece güçlü mideye ve entelektüel hazırlığa sahip izleyicilere hitap eden bu film, sanatın rahatsız etme gücünün bir kanıtıdır.